Ik heb Tirza gelezen omdat ik wou weten waar alle commotie voor nodig was. Het heeft me teleurgesteld. Het boek wordt erg lang uitgesponnen en behalve dat ene "feit" waar het hele boek om draait, lijkt het hele verhaal me wel heel erg dun. ( )

Jörgen Hofmeester, gescheiden, vader van twee dochters, redacteur bij een gerenommeerde uitgeverij, in het bezit van een groot huis in Amsterdam-Zuid, is bezig met de laatste voorbereidingen voor het eindexamenfeestje van zijn oogappel, zijn alles: zijn jongste dochter Tirza, die hij al jaren lang alleen opvoedt. Ogenschijnlijk is alles onder controle, in werkelijkheid is hij bezig de controle over zijn leven te verliezen: het beest is los. Hofmeester verloor zijn kapitaal, onlangs ook zijn baan en 'de echtgenote' die hem een aantal jaren terug inruilde voor een ander is onverwacht teruggekeerd. En nu staat oogappel Tirza op het punt naar Afrika te vertrekken met haar nieuwe Marokkaanse vriendje, die in Hofmeesters ogen als twee druppels water lijkt op de terrorist Mohammed Atta. Het begin van een reeks onafwendbare, dramatisch eindigende gebeurtenissen

Weer een boek van Arnon Grunberg waarbij het hem gelukt is om mij op het verkeerde been te zetten. Het boek bleek in het derde deel totaal anders af te lopen dan ik dacht. Lukt het je om je lezers zo op het verkeerde been te zetten, dan ben je een goed schrijver, denk ik.

Tegelijkertijd had ik net als bij De Asielzoeker moeite met het voelen van sympathie voor de negatieve helden die Grunberg tot hoofdpersonen verkiest. Dat maakt dat ik na twee romans in één jaar even genoeg heb van Grunbergs boeken. ( )

Naar het einde toe zwak maar dan heb je al zoveel moois gehad...

Mooi boek, ik had meteen een hekel aan de hoofdpersoon. Voor mij was het einde verrassend ( )